Het begin

Eind 2016 vroeg een vriendin aan mij of ik haar naailes wilde geven. Ze was de afgelopen jaren vooral bezig geweest met zich ontwikkelen op cognitief gebied en merkte dat ze graag met haar handen bezig wilde zijn ter ontspanning. Dat ze dit aan mij vroeg, is geen toeval.

In 2008 is mijn oudste dochter geboren en ging ik van een heel hectisch en druk leven naar veel thuis zitten en wachten tot de baby klaar was met slapen. Dit was niks voor mij. Ik had tijdens mijn zwangerschap nog een bachelor op de universiteit afgerond terwijl ik 4 dagen werkte. Ik vloog thuis tegen de muren op en wilde iets zinvols doen met mijn tijd.

Van mijn moeder had ik een naaimachine gekregen toen ik het huis uit ging. Als klein meisje vond ik het heerlijk om te rommelen met haar naaimachine en als tiener maakte ik tasjes of hoedjes voor mijzelf. Ze kende mij door en door en wist dat het punt dat ik in 2008 bereikte zou komen. Ik kocht een tijdschrift met naaipatronen en een lapje stof en ging aan de slag met het gekregen naaimachine. De eerste kledingstukken waren niet haute couture, maar trots was ik zeker! Ik had een hobby gevonden, die tevens ook zinvol is.

Als autodidact leerde ik mijzelf naaien, volgens de “trail and error” methode. Soms lukte iets niet en steeds vaker lukte het wel. Tot op de dag van vandaag maak ik nog veel kleding voor iedereen in het gezin. Het zijn complexe kledingstukken zoals jassen en broeken, maar ook de eigenzinnige smaak van de oudste dochter wordt vervuld in de eenvoudigere kledingstukken.

Van oorsprong ben ik leerkracht. In 2003 was ik klaar met de PABO en heb ik altijd in het basisonderwijs gewerkt. In 2009 maakte ik de overstap naar het speciaal voortgezet onderwijs (VSO) en geef ik les aan pubers met autisme. Tijdens mijn opleiding tot orthopedagoog aan de Universiteit van Leiden kwam ik tot de conclusie dat ik het werken met kinderen leuker vind dan het ondersteunen van de begeleiding. Door de overstap te maken naar het VSO kan ik beide opleidingen goed combineren. Het geven van les aan anderen vind ik erg leuk om te doen en ik ben er ook goed in.

Toen mijn vriendin vroeg of ik haar naailes wilde geven, vroeg ze eigenlijk naar mijn droomwens. Het combineren van de twee dingen die ik zo graag doe: naaien en lesgeven. Zo is Atelier Turbomam ontstaan, want mijn vriendin was heel duidelijk: Ze wilde geen liefde werk oud papier. Ze wilde graag serieus aan de slag en daar moest voor mij een compensatie tegenover staan. In februari 2017 zijn we begonnen met nog 2 vriendinnen aan de keukentafel in mijn huis. Heel snel groeide het uit tot meer en in april 2017 ben ik gestart in het atelier. In september 2017 was de start van het nieuwe cursusjaar en stonden er drie lessen van twee uur per week op het programma met totaal 10 cursisten. Atelier Turbomam was exponentieel gegroeid en groeit nog steeds. Blijf de website goed in de gaten houden, want Atelier Turbomam is een bedrijf in ontwikkeling!